Worlddogshow Denemarken

Hallo, ik ben Yuuki (Kuroakayuukihime voluit), en mag het verslag schrijven van de Wereldshow in Denemarken. Samen met onze Keiji, mijn dochter Aiko, mijn vrouwtje en dochter Mireille ben ik daar heen geweest.

Showen is nooit mijn grootste hobby geweest. Op zo een show zijn vind ik niet erg. Wat rondstruinen en rondkijken vind ik wel leuk. Maar me op mijn mooist laten zien in de showring vind ik maar niks eigenlijk.

Mijn vrouwtje vindt het wel leuk om naar zo een show te gaan. Winnen of een mooie kwalificatie halen is natuurlijk ook leuk. Als er door ons of onze nakomelingen gewonnen wordt of een kampioenstitel behaald wordt, glundert mijn vrouwtje van oor tot oor. Zeker als we op grote shows winnen, dan is ze helemaal in haar nopjes natuurlijk. Buiten de Internationale en landstitels die “we” gewonnen hebben noem ik een paar voorbeelden van de grote shows waar een titel behaald werd: Keiji op de Wereldshow in 2002 en op de Bundessieger 2006, ikke Eurodogshow 2 keer, Europasieger 2008 gewonnen, mijn dochter Aiko laatst nog op de Winner Amsterdam 2009.

Toch is afgelopen zaterdag, op de Worlddogshow, inderdaad bevestigd dat dat showen een idiote vertoning kan zijn. Mijn vrouwtje is weer een stuk wijzer……….

Ze dacht namelijk altijd dat het op zo een show om de mooiste en meest rastypische hond ging. Blijkbaar is dat dus niet altijd zo, zelfs op een Wereldkampioenschap hoeft dat dus niet zo te zijn. Waar je vandaan komt (van welke fokker), van wie je bent (van welke eigenaar), en dus ook uit welk land je komt, blijkt ook belangrijk te zijn?

Op zich presenteerde ik me behoorlijk goed voor mijn doen. Zoals ik al zei, ik heb er nooit zo een zin in. Maar deze keer wilde ik toch mijn best weer eens doen. Ik stond in de kampioensklasse teven, en al rondkijkend zag ik dat ik voor de meesten toch zeker niet onder hoefde te doen. Ik liep zelfs al kwispelend mee om mijn gangwerk te tonen. Blijkbaar had ik me die moeite kunnen besparen, want meteen na het tonen van het gangwerk kreeg mijn vrouwtje een lintje in de handen gedrukt waaruit bleek dat ik de kwalificatie GOED had gekregen. Deze kwalificatie was dus al aan de ringmedewerker doorgegeven vóór ik ging lopen, dus het heeft niks geen nut gehad dat ik mijn best deed…….

Voor de mensen die niet weten wat “goed” betekend op een hondenshow: Goed is alles behalve GOED hoor. De kwalificatie “goed” wordt gegeven aan honden die nog net op een Shiba lijken, maar met behoorlijk veel fouten, zodat het rasbeeld ernstig verstoord wordt, of aan Shiba's die een ernstige fout hebben…………….

Nou ben ik wel in goed gezelschap hoor. Veel kampioensteven die ook de kwalificatie “goed” hebben gekregen afgelopen zaterdag, zijn prachtige honden. Er werd zelfs een Multi Best in Show winnares met “goed” beoordeeld……Deze wetenschap maakt het wat beter te verteren, maar het is toch zuur, of niet dan?

Onze Aiko en onze Keiji deden het ook niet veel beter trouwens. Keiji was als eerste aan de beurt en werd beste veteranen reu. Normaal (sja, maar wat was er normaal die dag?), zou hij dan veteranen wereldkampioen zijn geweest. De keurmeester zei dat ze hem prachtig vond toen hij op tafel stond, en in een uitmuntende conditie voor zijn leeftijd. Maar nadat mijn vrouwtje de vraag van de keurmeester - “You are from Holland isn't it?- bevestigend beantwoorde, kreeg ze een lintje van de kleur “zeer goed”. GEEN titel dus voor onze Keiji, mooi door zijn neus geboord. :(

Gelukkig hebben we toch een paar fijne dagen gehad daar in Denemarken. Je komt toch maar weer eens ergens waar je normaal niet komt he. Hierbij een aantal foto's van ons in Denemarken.

Vlak bij ons hotel was een mooi park waar we met plezier gingen wandelen.






Onze hotelkamer was op de begane grond, en grensde aan een grasveld. Daar konden we heerlijk luieren.




De laatste puntjes op de i, mijn nageltjes worden mooi bijgevijld zodat ik er supermooi uit zou zien voor de show.


Op de dag van de show nog even een wandeling voor vertrek.


Hier word ik “gekeurd".


En hier staat Aiko haar best te doen, maar ook zonder resultaat. Toch ben ik hartstikke trots op haar!


Eenmaal terug in het hotel, teleurgesteld en moe…….




De volgende dag voor vertrek naar huis, nog even naar het park. Dat is meer mijn ding!!!

En wat je dan nog tekenkomt:



Groetjes en Shibapootjes, Yuuki.