Een Huishond wordt Wereldkampioen

een lang verhaal in de trant van "the story of..."

Al jaren zeurden onze drie kinderen om een hond.
Wij wezen dat steeds af onder het mom van de vele verplichtingen die je je daarmee op de nek haalde. En vooral ook wat voor problemen dat allemaal wel niet gaf met vakanties, uitstapjes en dergelijke familie activiteiten.

Begin 2001 echter voerden zij wederom actie voor een hond. Het hele huis werd vol gehangen met aanplakbiljetten over honden. Er werden vele beloftes gedaan om vooral goed voor de hond te zorgen en die dan ook altijd uit te laten. Zelfs als het regende. Tja, dat zal wel.

Langzaam begonnen ook wij als ouders aan het idee te wennen.
Wel voorzagen we een enorm groot aantal problemen zoals veelvuldig en hard blaffen, de salontafel leeg vegen met de lange staart, het hele huis vol met uitwerpselen van de jonge hond, de typische honden geur, het gesloopte interieur en meer van dat soort ongewenste inbreuken.

Uiteindelijk gingen we toch overstag want eigenlijk, diep in ons hart, wilden we zelf ook wel een hond.

Nu ontstond de discussie wat voor hond het dan moest zijn.
We zijn met vijf personen dus met vijf verschillende wensen.

En wat wisten wij van honden…, niks dus, want het zou onze eerste hond worden.

Zo moeilijk zou het echter niet zijn, vele van onze vrienden, kennissen en buren hadden ook zo'n harige huisgenoot.
We hadden al aardig wat huisdieren en die leefden ook nog, dus met een hond zou dat ook wel los lopen.

Stapels boeken met uitgebreide informatie over honden; rassen, opvoeding en verzorging werden bij de plaatselijke bibliotheek geleend.
Aanvankelijk viel bij enkelen van ons de keus op een franse buldog. Vooral ook omdat die franse buldog van de eigenaar van de plaatselijke dierenwinkel zo'n lief en gehoorzaam beestje was.

Informatie werd ingewonnen bij een fokster die net een nestje had en bijna was de keus gemaakt….

totdat…

Mijn dochter Larissa en ik voelde ons echter niet echt happy met de buldog. Als kind had ik al eens gedroomd van een husky, maar nooit gehad. Erg veel meer dan de alom bekende rassen als Golden retriever, lassie en de duitse herder kende ik er trouwens ook niet. Eigenlijk wilden we een echte hond, close to nature, dicht bij de wolf. Maar ja, die waren nogal fors.

Wederom werden de boeken erbij gepakt en onder het hoofdstuk "kleine gezelschapshonden" viel het oog plots op een kleine foto van circa 3 bij 3 centimeter waarop een grote hond was afgebeeld. Deze leek ergens op de Akita die we ook al wel eens van verre gezien hadden. De tekst leerde ons dat dit een shiba was, misschien dus een soort Akita Inu. Maar dan met een schoft hoogte van circa 35-40 centimeter, dus een grote hond in klein formaat. Verdere informatie over de Siba Inu was er in de boeken echter bijna niet te vinden.

Wij verder spitten en dankzij Internet vonden we meer informatie. En wat veel belangrijker was: ook een aantal fokkers verspreid over Europa. Zo leerden we meer over de Shiba en de veel geroemde eigenschappen bevielen ons steeds beter. Langzaam maar zeker werd de rest van de familie overgehaald om te kiezen voor een shiba.

Een website beviel ons zeer goed : de We-sedso - website van de familie Röschke uit Duitsland. We leerden ook dankzij internet dat er verschillende kleur variëteiten waren, zoals rood, sesam en black and tan.
Ik was direct weg van de black and tan uitvoering. De rest van de familie had eigenlijk liever een rode.

Aldus mevrouw Jytte Röschke gemaild en gebeld, zij wist te vertellen dat zij een nestje had van We-Sedso L'Rebbie en Mara-Shima Tyfoon. En ja, er was mogelijk nog een hondje over. We werden ondervraagt naar onze leef omstandigheden, of die wel geschikt zouden zijn voor een hond en wat voor plannen we hadden. Nou, we hadden een huis met tuin en woonden vlak bij een bos en velden, en nee, we hadden geen plannen met de hond.

De 3 rode en 1 zwarte pup waren toen 4 weken. Verder onderzoek leerde ons dat beide ouders kampioenen waren en ook verschillende van hun nakomelingen het zeer goed deden. Dus dat zat wel snor.

Eindelijk kwam het verlossende telefoontje uit Duitsland, er was een pup beschikbaar. Jytte mailde ons foto's van de vier pups.

Keus hadden we echter niet en omdat andere mensen de eerste keus hadden moesten wij wachten wat zij uitkozen. Uiteindelijk bleef er een hondje over….

De kleinste, een reu en de enigste black and tan uit het nest. Niemand wou 'm hebben….

Stilletjes was ik verheugd want vader Tammy (zoals Jytte Tyfoon noemde), ook een black and tan, vond ik werkelijk een zeer mooi dier (althans, de foto op de website).

De resterende dagen telden langzaam af en uiteindelijk werd de circa 800 km lange reis naar Bodenkirchen in het zuiden van Duitsland ondernomen. In een nabijgelegen hotel wilden we overnachten en de volgende dag met de shiba weer naar huis.

's Avonds bij de familie Röscke aangekomen zagen wij voor het eerst een levende echte Shiba.

Hoewel één shiba ? Eigenlijk meer een hele meute die zich om ons heen verdrong om kennis te maken. Zo zagen ze er dus echt uit en zo gedroegen ze zich !

Wij werden voorgesteld aan de kleine black and tan maar die had totaal geen oog voor ons, hij speelde liever met een andere pup en maakte zijn moeder en tantes het leven zuur.

De dag daarop, na in een nabij gelegen hotel te hebben overnacht, keerden we terug naar de familie Röschke en konden we onze nieuwe aanwinst in ontvangst nemen. De lange reis huiswaarts (weer 800 km) werd aanvangen.

Wij noemden onze kleine zwarte aanwinst Keiji, naar de kleine donkere japanse schaatser Keiji Shirahata.

Ons hondje groeide voorspoedig op en de verwachte problemen bleven uit.
Keiji was met 8 weken al 100 % zindelijk, blafte nauwelijks, een typische hondengeur ontbrak, het meubilair bleef heel want shiba's hebben snel door wat mag en wat niet mag en ook de rampen met glaswerk en vazen op de salontafel werden ons bespaard, shiba's hebben nu eenmaal een krulstaart. Bovendien was hij zo makkelijk in gebruik dat een uitstapje geen ramp werd.

Keiji en Irma volgden in het eerste jaar verschillende gehoorzaamheid cursussen bij Kynologen Club (KC) de Kempen. Over shows hadden we nog helemaal niet nagedacht, wisten wij veel…. (anders hadden we daar wel een naar een shiba kunnen gaan kijken, maar nee, wij moesten zo nodig eerst 800 km rijden)

Eind december 2001 vernamen we van de KC dat er in januari 2002 een Internationale Hondenshow door hen georganiseerd werd in Eindhoven, slechts 10 minuten afstand van huis. Snel werd ingeschreven en enkele cursus avonden ring training gevolgd.

Op de dag voor de show werd Keiji gewassen, geborsteld (ellende, direct al een hoop haar kwijt), en met een "kale" hond naar de show in Eindhoven.
Daar aangekomen waren we zwaar onder de indruk van de toch wel hele mooie concurrentie c.q. honden van collega tentoonstellers. Nee, op enige winst hadden we niet gerekend.

Keiji werd echter direct al eerste bij de jeugd en ontving bovendien zijn eerste Reserve-CAC. Iemand van de KC wist ons nog te vertellen wat dat was : een kwart punt voor de titel "Nederlands Kampioen".

Het commentaar van keurmeester Marto Steinbacher : "Dass wird noch was" en het keurrapport vertelde ons meer over de kwaliteiten van ons hondje : "Reizender kleiner rude. Absolut harmonisch gebaut. Ein rude mit temprament und charm".

Tja, gegrepen door dit succes schreven we voor een aantal shows in, en zo ook voor de Wereld Tentoonstelling 2002 die dit jaar in Amsterdam werd gehouden. Die mag je dan dus niet missen.

In juni 2002 vertrokken we naar Amsterdam met onze huishond, niet gewassen en nauwelijks geborsteld (Gezien de eerdere ervaringen durfden we dat niet aan).

En toen werd ie zomaar Jeugd Wereld Kampioen.

Wel na zo ongeveer de meest spannende laatste 10-15 minuten die we ooit meegemaakt hadden, de keurmeester, de heer Louis Pinto Texeira uit Portugal, stond voor een dilemma en kon geen snelle keus maken.

We-Sedso Ushiro no Junoku, de circa 3 jaar oude broer van Keiji, ook een black and tan, werd Wereld Kampioen van alle reuen. Maar ja, hoe kan je dan nog winnen van een bijna identieke maar volwassen broer.

foto : A.Ellsel

Van links naar rechts van boven naar onder :
De heer Dieter Berwian (verzorger van Ushiro), de heer Louis Pinto Texeira (keurmeester; president van de Portugese Kennel Club), mevrouw Jytte Röschke (match-maker), Irma Jansen (verzorgster van Keiji) en

We-Sedso Ushiro no Junoku en We-Sedso Masamune Keiji
Wereldkampioen 2002 en Jeugd Wereldkampioen 2002
(twee broers uit moeder We-Sedso L'Rebbie en vader Mara-Shima Tyfoon)

en niet te vergeten het bordje met de "1" beschikbaar gesteld door een honden voeder fabrikant.
Dat bordje is van dun karton en valt bijna altijd om.